sessiz sinemanın en iyi örneklerini sunan, sinemada dışavurumculuk hareketini alman sinemasına entegre eden tarihin belki de en iyi yönetmenlerindendir murnau.

kendisi ve filmleri hakkında belki de en iyi tanımlamayı ingmar bergman yapmıştır:

''sinemanın henüz sesle tanışmadığı 1920'lerin ikinci yarısından itibaren sessiz filmler için belli bir zaafım var sanırım. o sıralarda sinema kendi dilini yaratıyordu. sadece görüntülerle anlatılan, olağanüstü dinamizm ve görsel seçimlerinde fantastik duygusallık ile yönetilen emil jannings'in başrolde oynadığı murnau'nun der letzte mann filmi vardı. sonra murnau, faust - eine deutsche volkssage'yi ve sonunda başyapıtı sunrise a song of two humans'ı yaptı . bu filmler murnau'nun büyük ölçüde orijinal ve özerk bir dil yaratma süreciyle iyi bir şekilde meşgul olduğunu söyleyen üç şaşırtıcı çalışmasıdır. bu dönemin alman filmleri arasında birçok favorim var."

ingmar bergman