Insanin buyudukce anladigi ömrünün en guzel donemidir .o yaslardayken bir sey varmis gibi biran once buyumek istenir iste cocukluk ya buyukler bircok sey yapiyor daha ozenilesi esyalari var daha cok eğleniyorlar hayat daha guzel gibidir. Halbuki hicte oyle degildir buyugunce anlarsin denmesi meger beddua gibidir.. Her sey daha zordur birkere kucukken her sey senin zaman senin sevdiklerin senin hayaller senindir... Ama buyudukce zaman senin degil yetisemiyorsundur , hayallerini susleyen zamanlarin icindeyken aslinda fotografin gorunun yuzudur guzel olan, sorumluluklari hissedersin , gercek hayatin zor yanlari gozukur artik sigamazsin bazen hicbiyere.. Bir oyuncak aldiginda dunyalar senin olurken , artik dunyada nerdeyse hicbirseyin olmadigini anlarsin sevdiklerini kaybetmeyi anlarsin kaybetmek istememeyi en derinden anlarsin ama anlaman yetmez...cocukken anlayamadigin bircok seyi anlarsinn iste halbuki henuz hayatin bir nevi fragmanini gormussundur.sadece cocukken anlayamadiklarini anlamissindir.zaten cocukluk bunlrii anlamaya basladigin an bitmistir.. Cocukluk guzeldir heleki mutlu anilarin varsa cok ozeldir
Çılgınca sokaklarda oynayıp üst baş toz toprak icinde yarali bereli eve dönüp bide evde annenden azar isitmektir ama tertemizdir o günler.Hayatin oyunlardan meydana gelir.Oyunlarda baslayan dostluklarin belki hala devam etmektedir.Yani hayata dair rolünü cocuklukta kaparsin.Özetle hayat zaten bir oyun ve sende ip atlar gibi atliyorsun her engelden.Kos cocuk kos kim tutar seni.
Büyüyen Bir Ben İçin Çocukluk
Büyüdükçe daha da anlamlı gelen ne kadar da özlenesi bir kavram!Dünya dertlerinden ,büyüdükçe karşılaşılan zorluklardan,üzüntülerden sıyrılarak , zihinde beliren eskiye yönelik hayali bir kaçış hali ; keşke hiç büyümeseydik ,hep çocuk kalsaydık!